پيش از آنكه واپسين نفس را برآرم

پيش از آنكه پرده فروافتد

پيش از پژمردن آخرين گل

برآنم كه زندگی كنم

عشق بورزم

برآنم كه باشم، در اين جهان ظلمانی

در اين روزگار سرشار از فجايع

در اين دنيای پر از كينه

نزد كسانی كه نيازمند من‌اند

كسانی كه ستايش انگيزند

تا دريابم، شگفتی نمایم 

بازشناسم، كه‌ام ؟

كه می‌توانم باشم ؟

كه می‌خواهم باشم ؟

تا روزها بی‌ثمر نماند

ساعت‌ها جان يابد

لحظه‌ها گرانبار شود

هنگامی كه می‌خندم

هنگامی كه می‌گريم

هنگامی كه لب فرو می‌بندم .  

در سفرم به سوی تو

به سوی خودم  

به سوی خدا

كه راهی است ناشناخته،

پُرخار ، ناهموار

راهی كه باری در آن گام می‌گذارم

كه قدم نهاده‌ام و سر بازگشت ندارم  

بی‌آنكه ديده باشم شكوفايی گل‌ها را

بی‌آنكه شنيده باشم خروش رودها را

بی‌آنكه به شگفت در‌آيم از زيبایی حيات  

اكنون می‌توانم به راه افتم

اكنون می‌توانم بگويم  :  

كه زندگی كرده‌ام

 

کاش می فهمیدی

زندگی محبس بی دیواری ست

و تو محکوم به حبس ابدی

و عدالت ستم معتدلیست

که درون رگ قانون جاریست

کاش می فهمیدی

چیزهاییست که باید تو بفهمی ٬ اما

بهتر آن است

. . . کمی گریه کنم

 

برای سال ها می نویسم . . .

سال ها بعد

که

چشمان تو عاشق می شوند

افسوس که قصه مادربزرگ درست بود . . .

همیشه

یکی بود و یکی نبود . . .

هر وقت حس کردی فاصله ها

ما را

ازهم

دور کرده اند

به یاد خاطره های با شکوهمان بیفت

باور کن

فاصله ها

هیچ وقت

حریف

خاطره ها نمی شوند

یادت باشد

با همان دست های بخشنده

شاخه گل مریمی

برای خودت بخر

و

در شوری بی صدا

بارها

تنها و تنها بویش کن

روزی که عشق را قسمت می کردند

پرواز را

به تو دادند

قفس را

به من

از پشت میله ها

آسمان پیدا نیست

تا جای پای آبی ات را

تماشا بکنم . . .

آن جا که تویی

محل امن باغ و بابونه است

کافی ست با رازها و نگاه ها

فردا را بنا کنی

تا من از میان شب

برسم 

گفتی دوستت دارم و رفتی. من حیرت کردم. از دور سایه هایی غریب

می آمد از جنس دلتنگی و اندوه و غربت و تنهایی و شاید عشق. با خود

گفتم هرگز دوستت نخواهم داشت. گفتم عشق را نمی خواهم. ترسیدم و

گریختم. رفتم تا پایان هرچه که بود و گم شدم. و این ها پیش از      

قصه ی لبخند تو بود.

وقتی رفتی اندوه ماند و اندوه. از پاره ابرهای هجر باران شوق

می بارید و این تکه گوشت افتاده در قفس قفسه ی سینه ام را آتش

می زد. و من ذوب می شدم و پروانه ها نه ، فرشته ها حیرت

می کردند و این وقتی بود که هنوز دست هات انگشتانم را نبوییده بودند.

عشق ورزیده ایم

حتی در تنگنایی

که تاریکی اش فرو می ریخت

و باد

پرپر شدن را تحفه می داد

امید

به گلدانی بر لب پنجره

داشتیم

یا به پرتو چراغی

میان شیشه های شکسته

۰ ۰ ۰

سهم ما

دل بستن

به همین چیزهای ساده و کوچک است

زمان گفت

اشک هایت را به دریا بده

اندوهت را من خریدارم